Aşk Vardı...

Güllerce selam ve binlerce salat olsun sana YA HABİBALLAH!!!

Aşk vardı… Daha hiçbir şey yok iken, Hz.Adem(as) toprak ile balçık arasındayken… sadece aşk vardı! ‘‘Levlake, Levlak!’’ hitabına mazhar olan kainatın yaratılış sebebi, kainatın efendisi, aşk-ı Muhammed’i vardı. Kainatın nuru olarak Sen vardın YA HABİBALLAH, kainatta ki yerini almış ve alemleri aydınlatmaktaydın… Muhabbetten hasıl olmuş, kainatın yaratılışına sebep olan sevgililer sevgilisi, en sevgili olmuştun!

Senin yolun, aşkın yolu.. Biz ki aşkın çocuklarıyız, biz ki anamız babamız aşk. Ki hayat yolunun evveli aşk, ahiri aşk, zahiri aşk, batını aşk…

Sonsuzluğa yelken açan kelime, kurtuluşa açılan pencere Sensin… Bir yağmur gibindin kuruyan toprağa, bir güneş gibi doğdun karanlık dünyaya… Sen ki Mekke’ye inen nur, alemlere rahmet...

Seninle değer bulmuştu kızlar, köleler, çocuklar… seninle öğrenmişlerdi sevmeyi, sevilmeyi.. Sendin onlara kanat açıp, rahmetiyle kuşatan. Sen ki rahmetin peygamberi. Rahmet olarak inmiş peygamber. Seni üzenler vardı. Sanki Sen istesen Habib’inden alt üst etmezmiydi Seni üzenleri… Ama Sen değildin ki, lanet edici olan. ‘Ben’ demiştin, ‘rahmet olarak gönderildim.’ Rahmet, mekke’ye inen, alemi aydınlatan rahmet..

Ey Rahmet! Sendin bilmediklerimizi öğreren. Eğiticisi, öğreticisi, yardımcısı, arkadaşı, peygamberiydin Sen, yanan yüreklerin. Sen, sevda tepesi, sevginin başlangıç noktası. En taze müjde.

Ey Müjde! Sen varken varız biz, Senin o müjdeleyiciliğin olmasa, Sen olmasan Ya HabibALLAH, bu günahlarımız ile nereye gideriz. Kapında kalır, içeri giremeyiz. Ama Sen ki ‘’şefaatim ümmetimden büyük günahı olana’’ buyuruyorsun. Taif’tekiler ayaklarını taşlarken bile ‘’onlar bilmiyorlar’’ buyurup rahmetin ile bizi müjdeliyordun. Ki Sen konuştuğunda o kutlu müjde ile konuşuyordun. Sen konuştuğunda O’nu konuşurdun, O da hep sana konuşurdu… ‘’Rasulüm, sen olmasan alemleri yaratmazdım’’ derken Habib, Seni Habibullah’ı seçmişti..

Alemlere rahmet efendim, melekler bile Sana hayran Efendim... Mir’ac’ta dönmemen için Sana yalvaran melekler , Sana hayran, Ey ALLAH’ın Habib’i…

Ey Hasret Çiçeği! Açmıştın ya Medine sokaklarında… Girdiğinde Medine-i Münevvere’ye, Senin hasretin, Senin sevdan sarmıştı şehrin her yanını. Bir yumuşaklık şehri olmuştu seninle. Aydın şehir olmuştu. Ay olmuştun, ay gibi doğmuştun şehre… Tüm çoşkularıyla karşılamışlardı Seni. Seni görenlerin hasreti bitmiyordu ki görmekle. Daha da yakıyordu bir daha görme aşkı. Yanındayken bile hasretlerdi Sana. Her sıkıntında yanındaydılar. Onlar sana arkadaş olmuşlardı, ashab olmuşlardı, ashabın olmuşlardı… Birde Seni göremeyip hasret içinde yananlar vardı. Veysel Karani vardı. Üveys’in sevdası aşkı bambaşkaydı. Senden uzaklığın verdiği hasret yaktıkça yakıyordu yüreğini… Ve ümmetin, Senin ümmetin olan bizler vardık… Ve sen bizleri de müjdesiz bırakmamıştın, ‘’onlar benim kardeşlerim’’ demiştin ‘’görmedikleri halde iman edenler, işte benim kardeşlerim onlar’’ buyurmuştun… Ve bu buyruğunla biraz olsun yatıştırıyordun gönüldeki hasretimizi… Yoksa çekilebilirmiydi bu hasret! Gerçi mevzu sen olunca hasrette, vuslatta saadet oluveriyor bize, Ey HabibALLAH!

Üzsekte Seni çoğu zaman rahmetinle değiyorsun yüreklere… Yine rahmetini değdiriyorsun bize. Ne kadar günahkar olursak olalım… bağrı yananların yüreğine her iki alemde de su serpen Seyyid-i Sakaleyn…

Ey Gül! Bitsin artık bu dünyaya sürgünü ve Sen ‘’ o bayıltan renklerinle gönlümüze dökül, ağlayan gözlerimizin içine gül! Ey kupkuru çölleri cennete çeviren Gül!’’ kurumaktan çatlayan toprağa dökülen bir su damlası gibi gel!

Gel de bir kez daha misafir ol aleme! Tahtını sinelerimize kurda; bize, buyurabildiğin har şeyi buyur! Gel de gönlümüzden karanlıkları kov. Gönlümüze gelde rahmet’en-lil-alemin ol! Gelde yeniden kurtar bizi… sevgi fedailerinin öncüleri ol da gel. Selat-ü selamlarımıza, sessiz atılan feryatlarımıza bir ses verde geeel… Yine… Yeniden….

HİLAL HÜMEYRA ERDOĞAN

(kendi yazdığım bir yazıydı.. burda paylaşmak istedim... t12

)